Miesiąc: wrzesień 2023

Projekt teatralny TEATR MIASTA KŁODZKAEMIGRANCI/TKI w oparciu o tekst Sławomira MrożkaReżyseria: Michał NocońObsada: AA: Joanna PółtoranosXX: Joanna ZałuckaScenografia, oprawa dźwiękowa: Michał Nocoń Spektakl “Emigranci“ Sławomira Mrożka to zapis zdarzeń i historii dwóch emigrantów, dziejąca się “gdzieś w świecie” w wieczór sylwestrowy.Sztuka napisana w roku 1974 jest, pomimo upływu czasu, sztuką niezwykle współczesną, dotyczy bowiem nie treści zawartych w jej semantycznym znaczeniu lecz symbolu EMIGRANTA, który z sobą niesie. Symbolu niezwykle żywego i aktualnego w naszym współczesnym świecie.Konfrontacja postaci AA i XX ma wszystkie cechy zderzenia subkultur. W swojej sztuce Mrożek pokazuje oba warianty; sytuację dysydenta i „czarnego“ robotnika. Element ten jest coraz częstszy we współczesnej Europie i jej problemach z „otwarciem“. Sytuacje związane z napływem cudzoziemców poszukujących azylu, a tym samym wywołanie sytuacji „zagrożenia“ dla społecznej stabilizacji, są elementem w znacznym stopniu determinującym rozwój naszego starego kontynentu.Paradoks projektu TEATR MIASTA KŁODZKASpektakl “Emigranci” Mrożek napisał dla dwóch aktorów. Role AA i XX grali wyłącznie mężczyźni. Nasz projekt z obsadą głównych ról przez kobiety jest próbą odpowiedzi na wyzwania i zmiany w społeczeństwie, jakie niosą za sobą łamanie stereotypów i ewolucja w kategoriach równouprawnienia. Pojęcie emigracji było “zarezerwowane” wyłącznie dla mężczyzn. To mężczyzna wyjeżdżał za granicę by utrzymywać rodzinę w kraju, dla niego było zarezerwowane określenie EMIGRANT. Czas weryfikuje jednak rzeczywistość. Jak sami możemy się przekonać wydarzenia na Ukrainie stworzyły rzeczywistość emigracyjną składającą się z kobiet (i dzieci). Kobieta emigrant lub emigrantka to próba przybliżenia tego faktu widzowi, właśnie za pomocą tekstu “męskiego” Mrożka. Joanna Półtoranos – aktorka Teatru KO-KU, wieloletni instruktor teatralny w Kłodzkim Ośrodku Kultury. Uzyskała szereg indywidualnych nagród i wyróżnień za reżyserię i przygotowanie do konkursów oraz uczestniczyła w nagrodach zbiorowych. Joanna Zalucka – rodowita Kłodzczanka, magister sztuki, aktorka Teatru KO-KU, wieloletni instruktor teatralny w Kłodzkim Ośrodku Kultury. Reżyseruje spektakle i prowadzi zajęcia z podstaw technik aktorskich. Michał Nocoń – aktor, reżyser teatralny, psycholog, pedagog, dziennikarz. Pomysłodawca i inicjator powstania na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie Studium Dziennikarskiego. Od roku 1982 do 1988 aktor krakowskiego teatru K.T.O. Od roku 1988 wykładowca na Uniwersytecie w Kolonii/Niemcy. W roku 1992 założył studio teatralne – Actors Studio Pulheim e.V. Ma na swoim koncie współpracę z wieloma międzynarodowymi placówkami kształcenia aktorów, min. krakowską Państwową Wyższą Szkoła Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie, Arden School of Theatre Manchester/Anglia, Centre de Formación Teatral El Galliner Girona/Hiszpania, jak również wybitnymi polskimi aktorami i pedagogami teatralnymi. (5) Facebook

KONCERT W CIEMNOŚCIARTur Moon26 listopada 2023, godz. 19.00 Wielodoznaniowe Wydarzenie MuzyczneAutorski projekt awangardowego kompozytora młodej generacji to twórczość, jakiej wielu widzów nie miało jeszcze okazji poznać. Jest to wydarzenie wielowymiarowe, które angażuje wszystkie zmysły swoich odbiorców. Stwarzana jest przestrzeń, która umożliwia smakowanie dźwięków, widzenie emocji, a także doznania zagłębienia się we własny, niezwykle obfity świat emocji i uczuć.To niezwykły projekt muzyczny, który proponuje nową estetykę słuchania. Muzykę słyszymy, czujemy oraz widzimy. A co by się stało, jakbyśmy wyłączyli zmysł widzenia i zaczęli polegać tylko na zmyśle słuchu, który całkowicie oddałby się muzyce? Na te i wiele innych rodzących się pytań odpowiedzą sobie uczestnicy będąc częścią tego koncertu. Leczenie dźwiękamiSztuka improwizacji artystycznej wprowadzi widzów w przestrzenie ciemności i doznań na wielu poziomach indywidualnego przeżywania. W ten magiczny świat zabierze nas ARTur Moon – jeden z najbardziej utalentowanych i poszukiwanych pianistów młodej generacji. Właśnie wrócił z międzynarodowej trasy po m.in. Indiach, Meksyku czy Los Angeles. Wykorzystuje Wszechświat jako inspiracje do pracy twórczej. Niespotykana nigdzie indziej formaKoncert jest wynikiem ewolucji artystycznej samego autora, a także jego relacji z odbiorcą, z którym wchodzi w niezwykle bliską relację.Niezależnie od tego, jakie doświadczenia przynosi ze sobą na to wydarzenie muzyczne słuchacz, otrzymuje on zaproszenie do smakowania wielowymiarowych przestrzeni wewnętrznych na swój własny sposób. Wynikiem takiego spotkania z kompozycjami muzycznymi może być wewnętrzna podróż pozostawiająca widza w uczuciu spójności ze sobą samym i otaczającym go wszechświatem. Podróż w głąbWibracje tkane klawiszami fortepianu przypominają o tym, że sztuka faktycznie uzdrawia.“Koncert w Ciemności” jest zaproszeniem do niesamowitej przygody wewnętrznej, która może stać się remedium na wyzwania codzienności.Uwolnij się od stanów apatii, rezygnacji, depresji i przygnębienia. Odzyskaj harmonię. (6) Facebook

PODRÓŻ DO BUENOS AIRESGabriela Muskałareż. Marian Półtoranos20 listopada 2023, godz. 18.00To opowieść o utracie pamięci. Walerka w tragikomicznych monologach próbuje uchwycić sens życia, które rozpada się we wspomnieniach, osuwa w coraz większy absurd. Patos miesza się z bluźnierstwem. Nie pomoże ani modlitwa ani mity narodowe, w których emerytowana nauczycielka polskiego znajdowała kiedyś oparcie.Historia jednostkowego losu staje się na naszych oczach historią o nas wszystkich.Siła rażenia osobowości aktorskiej, jaką jest Gabriela Muskała, sprawia, że publiczność przestaje myśleć o świecie poza salą teatralną. Tak, jakby ten, który tka aktorka, był jedynym istniejącym.Historia Walerki została spisana przez duet siostrzano-dramatopisarski w osobach Gabrieli i Moniki Muskały, pod pseudonimem Amanita Muskaria (muchomor czerwony). Nie jest tajemnicą, że autorki czerpały z dobrze im znanej historii. Inscenizacyjne ujęcie jednego ze speców od monodramatycznej formy, Mariana Półtoranosa, dopełniło dzieło. Powstał teatr totalny – choć jednoosobowy.Wybrane nagrody za monodramNAGRODA GŁÓWNA na 7 Międzynarodowym Festiwalu Monodramów THESPIS w Kilonii NiemcyI NAGRODA na III Międzynarodowym Festiwalu Jednego Aktora „MonoBaltija” w KownieNAGRODA AKTORSKA dla Gabrieli Muskały za rolę Walerki w spektaklu Podróż do Buenos Aires na 42. Kaliskich Spotkaniach TeatralnychGRAND PRIX I NAGRODA POLSKIEGO RADIA we Wrocławiu na 36. Wrocławskich Międzynarodowych Spotkaniach Teatrów Jednego AktoraNAGRODA AKTORSKA na I Festiwalu Prapremier w BydgoszczyNAGRODA MINISTRA KULTURY na ogólnopolskim konkursie ministerstwa kultury na wystawienie polskiej sztuki współczesnej … zamiast fizycznej obecności starości jest jej metafora. Gabriela Muskała nie udaje staruchy – jest rumianą młodością, krucha i spłoszona w gestach. I jest to wielkie odkrycie inscenizacyjne…Łukasz Drewniak, Przekrój …Gabriela Muskała dokonała rzeczy dziś dość niespotykanej: potrafiła zahipnotyzować widownię losami swej bohaterki do tego stopnia, że można było odnieść wrażenie, iż odbywa się jakaś zbiorowa, dotycząca niemal wszystkich widzów, psychodrama polegająca na odsłanianiu wspólnej tajemnicy…Andrzej Lis, Teatr …Połączenie świetnego dramatu z wybitnym rzemiosłem aktorskim poprowadzone przez myślącego reżysera stworzyło monodram, który zaprzecza tezom słabej kondycji polskiego teatru…Paweł Korab, Przegląd Kulturalny …W ponad godzinnym monologu Gabriela Muskała przedstawia proces rozsypywania się świadomości bohaterki, zamierania jej świata, stopniowej atrofii pamięci. Przedstawia przejmująco – właśnie dlatego, że niedosłownie, bez postarzania młodej twarzy i prowokowania zbyt łatwych wzruszeń. (…) Cały ów work in regress (jak określono rzecz w podtytule) pokazany zachwycająco misternie i konsekwentnie; właśnie precyzja scenicznej relacji skupia uwagę widowni niczym kryminał. Mądry, dojrzały spektakl w reżyserii Mariana Półtoranosa…Jacek Sieradzki, Polityka GABRIELA MUSKAŁA – aktorka, dramatopisarka, scenarzystka, reżyserka. Absolwentka i wykładowczyni łódzkiej PWSFTviT. Od 2019 związana z Teatrem Narodowym w Warszawie. Gościnnie gra też w warszawskich Och Teatrze i Teatrze Garnizon Sztuki. Laureatka wielu aktorskich nagród, m. in. czterech teatralnych Złotych Masek, filmowego Orła oraz głównej nagrody na FPFF w Gdyni. Uznanie środowiska filmowego i zainteresowanie widzów przyniosły jej m.in. filmy: „Fuga” w reż. A. Smoczyńskiej (Muskała jest autorką scenariusza), „7 uczuć” w reż. M. Koterskiego, czy „Moje córki krowy” w reż. K. Dębskiej. Jest autorką 5 sztuk, napisanych wspólnie z siostrą Moniką Muskałą pod pseudonimem Amanita Muskaria. Niebawem odbędzie się premiera jej filmowego debiutu reżyserskiego, do którego również napisała scenariusz. (6) Facebook(6) Facebook

40 LAT PRACY ARTYSTYCZNEJ ZBIGNIEWA ZAMACHOWSKIEGORecital19 listopada 2023, godz. 16.00 Autorski recital aktora teatralnego i filmowego Zbigniewa Zamachowskiego to spotkanie z piosenką aktorską w znakomitej interpretacji. Talent muzyczny aktora wraz z perfekcyjną techniką i kulturą wokalną sprawiają, że wykonywane piosenki na długo zostają w pamięci.W koncercie znajdują się autorskie utwory Zbigniewa Zamachowskiego (między innymi Credo życiowe, W małym miasteczku) oraz oryginalne interpretacje piosenek znanych twórców: Wasowskiego, Przybory, Młynarskiego, Korcza, Dębskiego, Satanowskiego, Stachury, Bukartyka i wielu innych. Wykonawca śpiewa również utwory pochodzące z przedstawienia Teatru Syrena – Zamach na MoCarta, a więc przede wszystkim przebój radiowej „Trójki” – Kobiety jak te kwiaty.Zbigniewowi Zamachowskiemu towarzyszy w programie pianista, kompozytor i aranżer – Roman Hudaszek. (6) Facebook

KAFKA… [tekst urywa się]Teatr Polska12 listopada 2023, godz. 19.00 Jakiego Kafki dziś potrzebujemy? Być może takiego, który leżąc pod gruzami, wolną ręką zapisuje, co pod nimi widzi. Bo widzi inaczej i więcej od innych. „Jest przecież tym – czytamy w Dziennikach – który umarł za życia i który właściwie pozostał przy życiu”. W jego obserwacjach znajdziemy z jednej strony poczucie zagubienia kogoś, kto stracił swój kompas. Z drugiej – nie dającą się stłumić wesołość człowieka, który wie, że nie ma już nic do stracenia.Ale jest tam coś jeszcze, w tych zapiskach spod gruzów: brak definitywnych zakończeń. Twórcy spektaklu uznali ten brak nie za porażkę, lecz szansę. Zwrot „[tekst urywa się]” zaprasza przecież także do tego, by pod gruzami rozpadającego się świata dostrzegać ślady małej, niedorzecznej nadziei.Spektakl składa się z poruszających, mniej znanych tekstów Franza Kafki, którego setna rocznica śmierci przypada w 2024 roku.Po spektaklu możliwość organizacji spotkania z twórcami – aktorami jak i konsultantem literackim spektaklu. Facebook

(1) Facebook

ALEK FIGURA – FOTOGRAFIA 1969-2019 – Wernisaż wystawy Andrzej Saj, Oswajanie widzenia w fotografiach Alka FiguryPonadpółwieczną aktywność fotograficzną Alka Figury można scharakteryzować, dzieląc ten okres na trzy wyróżnione etapy. Pierwszy datuje się od 1969 (początki Zapisu świadomości) do 1978 roku, tj. przystąpienia do grupy twórczej: Seminarium Wrocławskie działającej w ramach galerii Foto-Medium-Art., kierowanej wówczas przez Jerzego Olka. Drugi etap to właśnie okres aktywności grupowej odpowiadającej założeniom programowym fotomedializmu (lata 1978–1981), ruchu tyleż aspirującego do tradycji awangardowych w sztuce, co wpisującego się w jej schyłkową postkonceptualną tendencję, wykorzystującego w swej praktyce zarówno tradycyjną fotografię, jak i nowe media. Ostatni (aktualny) etap działalności Figury zaczyna się od zerwania współpracy w 1982 roku z galerią Foto-Medium-Art i po okresie aktywności „podziemnej” (relacje reportażowe ze stanu wojennego wprowadzonego w grudniu 1981 roku w Polsce) obejmuje czas działalności w duchu swoistej „emigracji wewnętrznej” (realizacje z cyklu Podróże realne z lat 1983–1986), a wreszcie wyraźnego nawiązania w twórczości fotograficznej do okresu sprzed aktywności fotomedialnej i, preferowanej do dzisiaj, stylistyki ujęć narracyjnych, w sekwencyjnych zestawach zdjęć. To wyraźna cecha tej fotografii: dążenie do wielowymiarowego oddania tego, co w ujęciu jednego kadru jest tylko dwuwymiarowym, płaskim obrazem. Figura w swych pracach stawia na swoiste wgłębianie się w strukturę – cząstki widzialnego świata – tak by z ich złożenia w syntetyzującym dany widok obrazie osiągnąć efekt nowego jego widzenia; widzenia w złożoności i wielostronności. To też zamysł jakby zajrzenia „w głąb” rzeczywistości, w jej pełnię obecności, to tak jak można by było sfotografować księżyc z obu jego stron – tej widzialnej i tej niewidzialnej.Niezgoda na płaski, jednowymiarowy obraz jest w pewnym sensie czymś podobnym co fotografie ruchu realizowane w historii tego medium. Sekwencyjność ujęć przedmiotu obserwowanego i ujmowanego z różnych punktów widzenia fotografa daje tę samą możliwość: wyrażenia obecności rzeczy w ich dynamicznie potraktowanej przestrzeni, co nade wszystko wzbogaca (oswaja) widzenie i rozwija narrację towarzyszącą danemu zestawowi zdjęć. Ten efekt narracyjny, wynikający z odpowiedniej propozycji (autorskiej) układu elementów obrazowych, jest w przypadku prac Figury najistotniejszy. On chce tym samym powiedzieć więcej, szerzej, jednocześnie pointuje fotografowany obiekt lub widok w jego syntetycznym skrócie. To paradoks, ćwiczony już przez fotomedialistów: im mniej, tym więcej – co tu czytamy: więcej znaczy celniej, bo sięga istoty rzeczy, jej znaczenia.Metoda prezentacji zdjęć Figury oparta jest w zasadzie na koncepcji destrukcji. On „rozbija” obraz (wiele ujęć obrazowych) na cząstki, które potem intencjonalnie składa w nową strukturę, i ten zabieg kompozycyjny ma służyć właśnie wzbogaceniu ich odczytania.Prace Alka Figury jeszcze sprzed 1978 roku, a szczególnie cykl „okienny” Zapis świadomości 1969–1979, ujawniły jego analityczne podejście: ujęcie zwykłego okna, a w zasadzie żaluzyjnego jego przesłonięcia, dało pretekst do realizacji kilkunastu fotogramów, które ten temat realizują w różnych wersjach sekwencyjnych. W treści, w sensie narracyjnym, realizacja ta była zdecydowanie minimalistyczna, zaś zastosowany skrót formalny, dominujący w fotografiach, mógł epatować widza czystą strukturą. Ale też obok tej pracy prezentował on ujęcia o wiele bardziej wyrafinowane w swej niejednoznaczności, a wręcz emanujące klimat poetyckości, melancholijny wgląd w „naturę” rzeczy w konstruowaniu opowieści (rodzaj skróconego reportażu). I do tych wartości artysta wraca już w latach 90. i późniejszych.Jeśli więc można by pokusić się o podsumowanie całokształtu aktywności tego fotografa, to trzeba podkreślić wyraźną konsekwencję i jednorodność jego twórczej drogi. Otóż okres zaangażowania się w prace F-M-A i ruch fotomedialny nie zmieniły w istotny sposób świadomości tego autora. Figura zawsze traktował fotografię jako pretekst do budowania złożonych struktur obrazowych, gdzie narracyjność odgrywała zasadniczą rolę. Jego prace budowane w sekwencjach ujęć tego samego obiektu, fotografowanego z różnych punktów widzenia lub z różnych perspektyw, służyć miały tyleż całościowemu dopowiedzeniu sensu (znaczeń) danego widoku (figury, przedmiotu lub pejzażu), co i w ramach tej procedury dopełnienia – szukaniu pewnego skrótu syntetycznego, który podbuduje obraz wielością możliwych odczytań, sprawi, że jego wydźwięk (treść i forma) będzie bardziej kompletny, że zdjęcie odda dany obiekt (widok) w dynamicznym procesie jego dookolnego (pogłębionego) obrazowania. I że powstałe w tym procesie ewidentne skróty wizualne, wyraźnie preferowane fragmenty danego obiektu czy sztafażu służą wzbogaceniu narracji, są niejako jej podporządkowane. Powrót do źródeł własnej twórczości (trzeci etap) okazał się zatem faktycznie na tyle doniosły, że jest on znanym autorem multiplikowanych prac fotograficznych o bogatej narracyjności i uznanej randze w skali kraju. Oswajanie widzenia w fotografii, jaką proponuje Figura, może wspomagać przed „agresją” otaczającej nas ikonosfery. Pozwala tym samym na „oswajanie” naszego odbiorczego widzenia; przygotowania do reakcji na ikonograficzną presję otoczenia. (1) Facebook

WOLNE CIAŁATeatr Polskareż. Marta Ziółek13 października 2023, godz. 18.00 To transowa podróż rozpoczynająca się od rebelianckich, tricksterskich gestów i teatru pamięci indywidualnych ciał. Taneczny krąg staje się przestrzenią poruszania emocji, celebracji władzy ciał i władzy nad ciałami. Hybrydowa sceniczna forma otwiera się na groteskę, a tragedia i komedia łączę się ze sobą. Oddając się wirowi społecznych tańców, ciała zmieniają się we wspólnotowym, uzdrawiającym doświadczeniu. Przy dźwiękach granej na żywo muzyki perkusyjnej WOLNE CIAŁA grzmią, wibrują i dźwięczą. Zanurzone w intensywności choreografii oddają się przestrzeni, poszerzają granice własnej skóry, zwiększają swoją skalę. WOLNE CIAŁA uaktywniają polityczną siłę cielesnej mobilizacji płynącej z lędźwi i kropel potu. W rytmie transowej perkusji przywołujemy taniec, który nawiedza i transformuje nasze ciała. Nasz indywidualny demoniczny cień spotyka się w kolektywnym zgromadzeniu, by poprzez wspólny ruch karmić to, co w nas samych budzi lęk. Jesteśmy w otwartości doświadczania, w poruszeniu i pożądaniu, w nagłej zmianie wyrazu twarzy, w załamaniu się języka i głosu. Śmiech i płacz upodabniają się do siebie. Ostatecznie wybieramy śmiech, ekstrawagancką, irracjonalną, niepohamowaną siłę, która, jak pisał Nietzsche, igra ze wszystkim, co dotąd święte, z dobrym, nietykalnym, boskim. (1) Facebook

WoWWrocławski Teatr Pantomimyprojekt ZAPROŚ NAS DO SIEBIE10 października 2023 koncepcja, reżyseria, choreografia: Marta Wołowieckreacja, performans: Marta Wołowiec, Tomasz Pomersbachdramaturgia: Janusz Orlikmuzyka: Wojciech Kiwerreżyseria świateł: Klaudia Kasperskakostiumy: Dominik WięcekPRODUKCJA: PRZESTRZENIE SZTUKI TANIEC 2023, WROCŁAWSKI TEATR PANTOMIMY W czasach mroku i niepokoju zastanawiamy się nad tym, czym jest przyjemność – przyjemność w życiu, przyjemność z tańczenia czy oglądania tańca. Twórców inspiruje fenomen choreomanii – tanecznej plagi, która przez ponad dziesięć wieków pojawiała się w różnych miejscach Europy. Mania tańczenia na ulicach zgromadziła setki osób we wspólnym szalonym tańcu do wycieńczenia, do utraty przytomności, a czasem – do utraty życia. Do dziś przyczyny tych ekstatycznych ruchów kojarzone są albo z nieświadomym zażyciem psychodelików, w postaci zatrucia sporyszem, grzybem żerującym głównie na trawach i zbożach, albo z chorobą zwaną pląsawicą. Jedna z teorii podaje także, że bezustanny taniec był skutkiem załamania nerwowego, którego przyczyną miał być specyficzny czas pełen zaraz, wojen i katastrof naturalnych. (1) Facebook

(1) Facebook(1) Facebook